Mijn hart kloptigen in mijn hoofd deze nacht

... maar ik wist dat Bruno ergens iets geschreven had over jongenskamers, zoiets. Ik kan het niet terugvinden, sorry Bruno. En ik wist dat ik daar ooit een foto van genomen had. Nu heb ik hem terug, opgeblazenenal. Mijn trauma. Mijn geluk. Mijn heilige graal. Mijn jongenskamer. Toen alles nog zo eenvoudig leek. Jah, helemaal volgeplakt tot aan het plafond toe. Ik mocht toen nog binnen voor niets (vrijkaarten , en al, huh, toen al! ) in de Decascoop voor een vermelding van "unne film" in hun blaadje. Ik weet nog goed dat mijn leraar Engels daar zo ontzettend jaloers voor was. Ik wist zelfs nieteens meer dat daar een piano stond. Ik herinner me nu ineens dat ik Chopin aan het naspelen was en "The Sting" enzo... En dat ons vader alles moeten verkopen heeft omdat hij failliet ging. Ziek. Lang ziek. Anywaays... Zoals dat liedje van gisteren , hups ,daar gingen mijn vingers wéér, die piano, ahhh... Toemme, sommige dingen zitten écht nog in mijn vingers, maaarheu... da's ook lang geleden! Ik was wél toen gelukkig, en ik wist het niet. Ik zou zo graag die piano willen terug hebben.