Heb ik iets gemist? Waar is iedereen? Terug in winterslaap? Nergens nog activiteit in cyberspace:
't Is het weer zeggen sommigen. Al die regen.
Puh, mietjes. Ik ben vandaag het kwaad met het kwaad gaan bestrijden. Vuur met vuur, water met water. En leuk dat het was in zwembad Strop! Ik heb sinds de middeleeuwen een uitgeproken hekel aan stedelijke zwembaden. Zwemmen zelf doe ik héél graag: in de zee ergens aan een tropisch strand. Op reis ben ik niet uit het water weg te slaan, nog erger: hoe dieper hoe liever. Gediplomeerd Advanced Open Water Nitrox duiker zelfs, ikke. (Stoef-stoef) Maar hier aan de Noordzee (te koud) of in een zwembad? Jakkes!
Ik denk dat ik die afkeer heb gekregen door het schoolzwemmen. Vooral het laatste jaar hadden we 'zwemmen' het eerste uur van de vrijdag. Uitgerekend de laatste dag van week waarop je al aan het weekend begint te denken en een beetje aan het 'uitbollen' bent moesten we voor dag en dauw door regen en wind en ferm tegen ons
goesting naar de Van Eyck of naar het Strop. Om dan de rest van de dag in een muf klaslokaal te zitten met een natte kop en voelen hoe die orofaryngeale mycosen zich een weg naar je hersenen zaten te boren en geweldige schimmelpopulaties feest aan het vieren waren in je schoenen. Blèh, zwemmen, leuk is anders.
Maar vandaag was het anders. Ik ben, net zoals iedereen trouwens, die nattigheid in de lucht zodanig beu dat ik dacht van er me maar volledig aan over te geven. Capitulatie! Dus - naar het Strop.
De grote duikplank was open: jahoe! Het was jaren geleden dat ik daar nog eens op gestaan heb. Eerlijk gezegd, daarboven is toch maar bibberen hoor. Zo hoog!
Ik heb me de eerste keer gewoon als een zak cement van de plank laten vallen, snel terug naar boven, om de tweede keer al eens te proberen met een kleine afsprong om de derde keer met een aanloop en een zware "bo-donggg" een salto te maken en plat op mijn rug terecht te komen. S-P-L-A-A-F! Aoucth! Amaai,
santé mijn ratse: mijn rug stond zo rood als een kreeft. "Neen, mijnheer de redder, het gaat (nog)."
Enfin, eerst wat baantjes getrokken om af te koelen om dan met vernieuwde moed terug naar boven te klimmen. Het is wel verslavend zo'n springplank, vooral als je die kleine gastjes de meest onwaarschijnlijke toeren ziet uithalen, dan kriebelt het.
Ik ging me toch niet laten kennen, nietwaar?
De vierde sprong was machtig. Een gehurkte Tsukahara met halve schroef gecombineerd met een gestrekte dubbele salto en flikflak.
Gewoon af.
Gelijk op de Olympische Spelen, al zeg ik het zelf. Greg Louganis zou er een puntje kunnen aan zuigen.
Behalve dan, dat ik plat op mijn buik beland ben - maar dat was een detail, een schoonheidsfoutje...
Ik heb me ontzettend geamuseerd en ik voel me als herboren. De regen? Die kan de pot op. Bedenk dat het steeds erger kan. Dwergen, bijvoorbeeld, zijn te beklagen: ze voelen pas later dat het regent.
Lees ook :
Gentblogt.
't Is het weer zeggen sommigen. Al die regen.
Puh, mietjes. Ik ben vandaag het kwaad met het kwaad gaan bestrijden. Vuur met vuur, water met water. En leuk dat het was in zwembad Strop! Ik heb sinds de middeleeuwen een uitgeproken hekel aan stedelijke zwembaden. Zwemmen zelf doe ik héél graag: in de zee ergens aan een tropisch strand. Op reis ben ik niet uit het water weg te slaan, nog erger: hoe dieper hoe liever. Gediplomeerd Advanced Open Water Nitrox duiker zelfs, ikke. (Stoef-stoef) Maar hier aan de Noordzee (te koud) of in een zwembad? Jakkes!
Ik denk dat ik die afkeer heb gekregen door het schoolzwemmen. Vooral het laatste jaar hadden we 'zwemmen' het eerste uur van de vrijdag. Uitgerekend de laatste dag van week waarop je al aan het weekend begint te denken en een beetje aan het 'uitbollen' bent moesten we voor dag en dauw door regen en wind en ferm tegen ons goesting naar de Van Eyck of naar het Strop. Om dan de rest van de dag in een muf klaslokaal te zitten met een natte kop en voelen hoe die orofaryngeale mycosen zich een weg naar je hersenen zaten te boren en geweldige schimmelpopulaties feest aan het vieren waren in je schoenen. Blèh, zwemmen, leuk is anders.
Maar vandaag was het anders. Ik ben, net zoals iedereen trouwens, die nattigheid in de lucht zodanig beu dat ik dacht van er me maar volledig aan over te geven. Capitulatie! Dus - naar het Strop.
De grote duikplank was open: jahoe! Het was jaren geleden dat ik daar nog eens op gestaan heb. Eerlijk gezegd, daarboven is toch maar bibberen hoor. Zo hoog!