66 (Opgekuiste versie)

Vandaag is mijn moeder er 66 geworden. Klein feestje bij haar thuis met mijn vader, mijn zus, haar man en de kleine: de allerliefste, op-eet-bare Martha van 14 maanden, mjom! Enfin, een traditionele fondue, koetjes en kalfjes aan en op tafel en dan zegt ons moeder: "Haja, nonkel 'X' ligt in het ziekenhuis, iets met zijn overbruggingen, ofzo..." Kijk, en dan. En dan... Vervagen die gesprekken. Ik hoor niets meer en zoals in een versnelde film zie ik dan alles weggaan en verteren. Mijn ma of mijn pa die doodgaan, ik aan hun sterfbed. Martha als een rebelse puber. Het bestek valt weg van tafel. De tafel zelf. De kadertjes met de leuke schilderijtjes van mijn moeder van de muren. De meubelen, één voor één. De stoelen, de sofa, het tapijt. Tot er niets meer is en ik naar de kale muren zit te kijken. En naar mezelf, alleen. Ooit eens. "Hé Hugues! Ge zijt weer aan het dromen! Wat is het jongen? Zijde moe?" "Ja, ma." (Ik hou van jou, en van ons vake ook en doe er nog eens 66 bij. Als dat zou kunnen.)

Ochgot...

Schrijf ik hier eens wat op mijn blog, staat binnen de kortste keren de hele familie in rep en roer met huiltelefoons en al. Het zal me leren. Vanaf nu schrijf ik alleen maar over het schoon weer. Mensen kunnen dus echt niet lezen. En nog iets: er staat hier een link naar mijn e-mail adres. Schrijf daar éérst eens naar alvorens iedereen te zitten ambeteren. Pipo!

Ho boy, het is alweer een jaar geleden...

... en het begint te kriebelen.