Lap! Secretum is eindelijk uit.

Eén van de voordelen van een lumbago is dat ik lekker in bed kan/mag/moet blijven liggen en ik eindelijk door mijn lectuur aan het geraken ben die op het nachtkastje begon pot te schieten. Hehe, Secretum is eindelijk uit en ik moet zeggen: wat een fantastisch boek. Zo een boek die je op het einde met tegenzin terug in de kast legt. In Secretum wordt de heiligverklaring van een paus (Innocentius XII) ter discussie gesteld. Monaldi & Sorti laten op basis van historische feiten zien welke gemene (politieke) spelletjes er gespeeld werden bij de benoeming van een nieuwe paus. De ontknoping, en dus het geheim achter de intriges, is geniaal. Het bleef me twee maand bezighouden. Zelfs de legitimiteit van een koninklijke huis, die thans nog bestaat, wordt ter discussie gesteld. Een aanrader! Enfin, niet getreurd. Ondertussen ben ik aan de nieuwste van Umberto Eco begonnen en die is ook niet mis. In "De mysterieuze vlam van koningin Loana" haalt Eco herinneringen op aan zijn eigen jeugd en aan die van een hele generatie. Het is een ontroerende roman geworden over de universele eenzaamheid van mensen én over het belang van het geschreven woord en hoe daarmee om te gaan. Ik denk zelfs dat het Eco's ontroerendste roman is, terwijl hij geen enkele concessie doet: hij blijft zijn verbluffende eruditie tentoonspreiden. Yummie, smullen!