Witte woede

"Krapuul, krapuul, krapuul, kluutzak !!!" Zo ging het nog een tijdje door. Hysterisch luid. Haar stem sloeg over. Ik kan ze horen brullen tot in mijn woonkamer door het plafond heen. Mijn onderbuurvrouw. Een vriendelijk besje in de herfst van haar leven. Als ik haar zie in de lift: steeds excuses omdat ze plaats inneemt. "Ik sta in de weg hé ?" Alsof ze zich geneert dat ze nog in leven is. Ze zou mijn overgrootmoeder kunnen zijn. Ik haat ongepaste sociale controle maar deze keer storm ik de trap af. Inbrekers ? Zakkenrollers ? Valse politiemannen ? Neen, de deur is niet open of ingetrapt. Ik speel luistervink en hoor het middagnieuws op televisie. Proces in Aarlen. Met een bonzend hart kruip ik terug naar boven. Lacherig en triest tegelijk. Wat een domme reactie van me, zeg. Het is echt wel een kluutzak.